ARCTISCHE KONVOOIEN : vier jaar lang begaven de geallieerden zich door één van de meest barre en ongunstige zeeën ter wereld (de IJszee) , om via de noordelijke havens (Moermansk en Archangelsk) van Rusland , de Sovjet-Unie te bevoorraden . Naast de Duitse vijand met zijn U-boots ,vliegtuigen en oorlogsschepen , gingen de geallieerden de strijd aan tegen de natuur in het Noordpoolgebied , met ijs en koude tot minus 50° celsius . De gemiddelde afstand die de schepen moesten afleggen was 4.000km lang . Bij de gebruikte winterroute werden de schepen verplicht door de vorming van het zee-ijs , dichter bij de kust te varen zodat ze kwetsbaarder waren voor vijandelijke aanvallen . De gevaarlijkste zone bleef het ganse jaar door , het noorden van Noorwegen omdat de Duitsers daar verschillende bases hadden en omdat de geallieerde luchtmacht (wegens de te lange afstand) geen bescherming kon bieden . Enkel de begeleidende escorteschepen zorgden voor de verdediging van het konvooi . Ondanks de soms zware verliezen (cfr. konvooi PQ-17*) brachten de geallieerde arctische konvooien , gedurende WO II bijna 4 miljoen ton legermateriaal (vliegtuigen , tanks , kanonnen enz.) over naar de Sovjet-Unie.
NB : voor de Arctische konvooien werden de codeletters “PQ” gebruikt naar de initialen van Phillip Quellyn Roberts (1904-1977) , de Britse operationele officier van de Royal Navy , die instond voor de planning van de konvooien . De terugkerende konvooien kregen de omgekeerde code “QP”.

     
Situatieschets en de strijd tegen de ijsvorming op het dek van de schepen.

.